چهار شنبه شب بود، هنوزبه خانه نرسیده بودم که تلفن همراهم زنگ زد. آنسوی خط دخترم بود که با ناراحتی می گفت: کی خانه می رسی بابا! وقتی خانه رسیدم دیدم بیدار است و نخوابیده به ساعت نگاه کردم ۱۰ شب بود.او صنف دوم ابتدایی است. با اعتراض از دیر رسیدنم گفت: بابا باید برایم بادبادک بسازی، با تعجب گفتم چه؟ گفت فردا روز دختر است و مدرسه سفارش کرده همه باید بادبادک بیاورند (آهسته تر  گفت گودی پران). بگذریم از اینکه چقدر برایم درست کردن گودی پران سخت بود و چقدر برایم خاطرات کودکی را زنده کرد. هر چه فکر کردم که روز دختر به چه مناسبتی است و از کی دختران صاحب رزو شده است یادم نیامد، تا اینکه دیروز در روز نامه ها خواندم  امسال اولین سالی هست كه روزی به نام (معصومانه)  دختر در ایران اعلان شده است.آنهم به مناسبت  ولادت حضرت فاطمه معصومه. از اینکه دراین گیر و دار گرانی ها، بی توجهی و بی همه چیزی ها، حد اقل دختران معصوم صاحب روز شدند مبارک است. من هم از طرف خود، این روز فرخنده را صمیمانه به همه دختر خانم های گل و درسخوان کشورم  و تمام دختران جهان تبریك می گویم. اگر چه در افغانستان روز پدر و مادر هم از یاد رفته است و کسی هم  به آن بها نمی دهد چه برسد به روز دختر ولی به هر روی این امید واری هست که باید به فکر روز های خوش زندگی برای همه بود، حتی دختران. خدا کند که مسئولان فرهنگی  کشور ما انفجار وزارت فرهنگ را به این روز نسبت ندهند و بگویندکه این هم از قدوم روزدختران.

قو قو بلگ چنار

دخترا شیشته قطار

می چینن دانه انار

کاشکی کفتر می بودم

به هوا پر می زدم

آب زمزم می خوردم

....

به چهره ی معصوم این دختر بولانی فروش سیل کنید.این عکس را در ده افغانان گرفته ام. او و تمام همسالانش چه سهمی از این دنیا دارند؟