باغ بالا

یک روز خوش ده سال ناخوش

baghebala — Thu, 26 Apr 2012 10:21:40 GMT

گزارش زیر از خبرگزاری بخدی گرفته شده است. گزارشی که خواندنش برای هر خواننده احساس خوبی را بر می‏انگیزد. اما اگر به محتوای آن دقت شود، این خوشی یکروزه به یاد چند کودک کار کابل باقی خواهد ماند. راه‏اندازان این برنامه ها بیشتر از این که به نفع کودکان بینوای کابل باشد به نفع مسئولان نهاد برگزار کننده است. امروز همه می‏دانند که اگر دندانی کسی درد کند سازمانهاب به اصطلاح حقوق بشری در کابل، در طرح و پلان شان می‏نویسند که دندان چند زن و کودک نیاز به عملیات دارند که باید کشیده شوند. کودک و زن در شرایط امروز ما به مظلوم ترین و حقیر ترین واژه‏های تبدیل شده‏اند، و لقمه‏ای چربی شده است برای سازمان‏هایی که سنگ دموکراسی و حقوق بشر از نوع غربی را به سینه می‏زنند. یک روز خوش برای کودکان کابل باشد یا نباشد مهم نیست، مهم این است که این خوشی در بین کودکان کابل وجود داشته باشد، بی آن که نهاد یا سازمانی برای آنها منت گذاشته و خود به نوایی برسند. روزگار خوش حق طبیعی هر کودک است، متاسفانه این خوشی را امروز جنگ، انتحار، سربازان خارجی، رسانه‏ها مبلغ خشونت و... از آنها گرفته اند. به امید روزی که نه جنگ باشد و نه انتحار و نه سربازان خارجی و نه ... خوشی باشد و خوشی و به معنای واقعی آن.

"یک روز خوشی برای من" برنامه ای است که برای کودکان کارگر از سوی نهاد موسوم به انکشاف و حمایت از زنان و کودکان افغان در کابل راه اندازی شده است.

قرار است این نهاد، 150 کودک کارگر را که مصروف کارهای شاقه هستند، به تفریحگاه ها و مکان های تاریخی شهر کابل به تفریح ببرد.
زهرا سپهر از مسوولان این نهاد امروز (چهارشنبه) به خبرگزاری بخدی گفت :" ما کودکانی را که در هنگام نوروز مشغول کارهای شاقه بودند، و نتوانستند این روز را تجلیل کنند، به مکان های تاریخی می بریم تا بتوانیم از این طریق یک روز خوشی را به آنان (کودکان) رقم زنیم."

زهرا سپهر از مسوولان نهاد انکشاف و حمایت از زنان و کودکان افغان در کابل می گوید، ما کودکانی را که مشغول کارهای شاقه هستند به مکان های تاریخی می بریم تا بتوانیم از این طریق یک روز خوشی را به آنان (کودکان) رقم زنیم.

خانم سپهر، یکی دیگر از اهداف این برنامه را آشنایی با مشکلات کودکان کارگر و خانواده های آنان عنوان کرد.
سپهر افزود:" هدف از آشنایی ما با این کودکان این است تا مشکلات آنان و خانواده های شان را بدانیم و برای بهبود زندگی شان کار کنیم."
خانه ای برای کودکان
شماری از کودکان افغانستان به دلیل مشکلات اقتصادی، از کسب آموزش و پروش، که حقوق اساسی و مهم هر کودک است محروم اند.
این کودکان که به کودکان خیابانی، معروف شده اند، روزانه به کار های شاقه مصروف هستند و با درآمد 30 تا 40 افغانی بخشی از مصارف خانواده های خود را تامین می کنند.

مسوولان نهاد انکشاف و حمایت از زنان و کودکان افغان، قصد دارند که در آینده خانه ای را به نام "خانه کودکان" برای آموزش های حرفوی، هنری و ورزشی ایجاد کنند.
پیش از این صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد و کمیسیون مستقل حقوق بشر، از وضعیت کودکان افغانستان شدیداً اظهار نگرانی کرده اند.
اعمال خشونت، استفاده های فیزیکی و غیر قانونی از کودکان برای قاچاق مواد مخدر، از عمده ترین نگرانی است که از سوی نهادهای مدافع حقوق کودکان در افغانستان به آن اشاره شده است.
گفته می شود که در حال حاضر بیش از 60 هزار کودک تنها در شهر کابل مصروف کارهای شاقه هستند.

نوروز، خاطره انگیز ترین روز زندگی

baghebala — Sun, 18 Mar 2012 12:14:47 GMT

نوروز، خاطره انگیز ترین روز زندگی کودکان برای کودکان نوروزدار جهان ، به خصوص شما نوگلان باغ و کوچه‏ باغ‏های وطنم افغانستان مبارک.

سلام عزیزان، مهمانان عزیز باغ بالا. در این باغ بیش‏تر از هر چیز غنچه‏های سلام است و شاخه‏ های ارادت. گلبرگ‏های تازه ی از لبخند کودکان شاد که به میله سخی جان می‏روند و می‏خندند. دوستان خواهشی از شما دارم، اگر فرصتی شد و با کودکان دلبند تان به میله سخی رفتین، به یاد کودکی خودت و خودم، بیشتر چک چک کنید. خوش به حال تان که در روز نوروز از صبح زود با پای پیاده یا با موتر به سمت سخی می‏روید. خوش به حال کودکانی که کالای نو و بوت نو شان را پوشیده دوان دوان، خنده کنان و چک‏چک کنان البته نفسک نفسک زده از کوچه‏های بغل کوه سخی بالا می روند، تا مراسم بالا کردن بیرق رنگارنگ سخی را خوبتر تماشا کنند. امروز وقتی صبح زود از خانه خارج شدم، هانیه دخترم که صنف اول مکتب است، گفت، بابا روز نوروز کجا بریم؟ با لبخند گفتم در میله سخی، با تعجب پرسید که چه رقم؟ گفتم از کلکین تلویزیون و با هم خندیدیم.

بله، امسال هم مثل پارسال مراسم بالاکردن بیرق سخی جان را از طریق صندوق جادویی (تلویزیون) سَیل خواهیم کرد. از دیدن شادی شما و اسپک‏خای چوبی و پوقانه‏های هوایی خوش‏رنگ شاد می‏شویم. می‏خندیم. آن وقت است که کودکان خانواده سال نو را مبارک می‏گویند و عیدی می‏گیرند. سال نو برای همه شما مبارک. امیدوارم که در سال 1391 هیچ انتحاری نباشد، هیچ آمریکایی و انگلیسی و چه می‏دانم هیچ خارجی نباشد که با وحشت آفرینی خنده را از لب‏های گلرنگ‏تان فراری بدهد. هر روز تان مثل گل نوروزی باد.

کودک سگرتی

baghebala — Wed, 14 Mar 2012 19:17:44 GMT

کودکی که روزانه دو پاکت سگرت می‏کشد.

به گزارش رسانه‌های کشور اندونیزیا پسری که فقط هشت سال دارد، روزی دو پاکت سگرت می‌کشد.

این پسر هشت ساله که از سن چهار سالگی سگرت کشیدن را شروع کرده است. علاقه او به این کار روز به روز شدید‌تر شده است، تا جائی که او روزانه دو پاکت سگرت را بدون کدام مشکلات می‏کشد.

پدر این پسر که در جزیره «جاوه» زندگی می‏کند و راننده تاکسی است، گفته است: در صورتی که به پسرم اجازه ندهیم سگرت بکشد، عصبانی می‌شود و هر چه در دستش باشد را می‌شکند. پسرم به مکتب نمی‌رود و تمام روز سگرت می‌کشد و بازی می‌کند.

به گزارش رسانه‌های داخلی اندونیزیا، پیش از این نیز یک پسر دیگر روزی ۴۰ عدد سیگار می‌کشیده که در سال ۲۰۱۰ میلادی از طریق مراقبت‌های پزشکی موفق به ترک کرد این عادت شده است.

این درحالی است که به نقل از پایگاه اینترنتی The sun daily، سالانه حدود ۴۰۰ هزار نفر در کشور اندونیزیا بر اثر کشیدن سیگار جان خود را از دست می‌دهند.

یک بود یکی نبود ....

baghebala — Wed, 22 Feb 2012 11:14:00 GMT

(این گزارش کوتاه را برای نشریه کودکان و نوجوانان «باغ» نوشته بودم. چون بسیاری از دوستان دسترسی به باغ ندارند، در این پست گذاشتم تا بخوانند. امیدوارم از این که در این روزها دیر به دیر عرض ارادتی به حضور شما می‏شود. به بزرگواری خود تان ببخشید)

یکی بود یکی نبود. اما گلهای دوست داشتنی باغ زیاد بود. گلهای دوست داشتنی باغ سلام. دو هفته پیش به جای همه‏ی شما خوبان به غربی ترین شهر ایران، به ارومیه رفته بودم. در شهری که به همت کانون پرورشی کودکان و نوجوانان ایران، پانزدهمین جشنواره بین المللی قصه گویی با حضور ۵۳ قصه ‌گوی ایرانی و خارجی از ۱۳ کشور جهان در ان شهر به مدت سه روز برگزار شد. فضای جشنواره فضای بسیار با نشاطی بود، خصوصا اجرای هنرمندانه کودکان با لباس و حرکات موزون محلی در افتتاحیه جشنواره از به یادماندنی ترین بخش آن بود. لازم است بدانید که قصه گویان هنرمند این کشورها از سه قاره جهان در این جشنواره شرکت کرده بودند. از افغانستان، کانادا، آفریقای جنوبی، روسیه، تاجیکستان، کنیا، اندونزی، دانمارک، کانادا، لبنان، پرتقال، اردن، رومانی، تاجیکستان، ترکیه و سوریه شرکت کرده اند بد نیست بدانید که در این جشنواره از هزار و ۱۵۰ قصه گوی برتر ایران و دنیا ۵۳ قصه گو توانسته بودند موفق به راهیابی به این جشنواره شوند. از این تعداد ۱۱ قصه گو از کشورهای خارجی حضور داشتند، خانم بانو رضایی نماینده کشور ما هم در جمع یازده نفر بود که در روز اول جشنواره بسیار هنرمندانه قصّۀ خود را که از افسانه های بومی افغانستان بود اجرا کرد و مکورد تشویق قرار گرفت و من هم به جای همۀ شما او را تشویق کردم. راستی دوست ندارید که با این بانوی قصه گو که اصالت از ولایت میدان است و فعلا در ولایت هرات زندگی می‏کند آشنا شوید؟ بسیار خوب بسیار خوب صبر کنید، بانو رضایی هم شما را دوست دارد و آرزویش این است که روزی برای تمام کودکان افغانستان قصه بگوید. راستی اشتباه نکنید نام اصلی او بانو است. بانو رضایی 22 ساله است ودر یکی از مکتب‏های شهر هرات معلم شیمی است. او که اولین بار در جشنواره‏ّ قصه گویی شهر هرات شرکت کرده است می‏گوید: اگرچه برای اولین بار در یک جشنواره بین‏المللی شرکت کردم ولی بسیار خوشحال هستم که مهمانان جشنواره به نام افغانستان و کودکان افغانستان در این جا مرا تشویق کردند. این تشویق ها افتخار دارد و بالا ترین موفقیت است برای من. این قصه گوی می‏گوید که فضای قصه گویی چنان جذاب است که در بسیاری از روزها در صنف، من به شاگردانم به روش قصه گویی درس می‏دهم. راستی شما چند تا قصه بلدید؟ آیا تا به حال شده که مادر و یا مادر کلان تان برای شما قصه جنّ و پری را گفته باشد؟ اگر نگفته همین لحظه بروید و از آن‏ها خواهش کنید که یک قصه وطنی را برای شما بگویند.

کلیسای حضرت مریم

baghebala — Wed, 01 Feb 2012 10:07:08 GMT

دوستان سلام . ببخشید در این روزها به شدت درگیر کارهای جشنواره قند پارسی هستم و نتوانستم عرض ارادتی داشته باشم. اگر چه اتفاقاتی بسیاری را در این دو هفته با حال و هوای کودکانه شاهد بودم. از جمله حضورم در پانزدهمین جشنواره بین المللی قصه گویی در شهر ارومیه بود. گزارشی مفصلی از این جشنواره خواهم نوشت. بسیار کوتاه این را مینویسم که ما در ارومیه از قدیمی ترین کلیسای جهان هم دیدن کردیم. "کلیسای حضرت مریم" برایم خیلی جالب بود که در داخل کلیسا تنور کوچکی بود که رهنمای ما می‏گفت در این تنور نان نذری می پخته اند و امروز کسی چنین کاری را نمی کند. جالبی آن تنور این بود که تعدادی از مسحیان ارومیه ای در آن تنور نامه انداخته و از حضرت مسیح استمداد طلبیده بودند. یکی از نامه ها را یکی از همراهان برداشت و چنین خواند "مسیح بزرگ ما به تو ایمان داریم و از تو میخواهیم که به ما کمک کنی تا خانه و ماشین داشته باشیم" اما ادامه نامه را نخواند و گفت گناه دارد و پس بر جایش انداخت. در کنار همان تنور داخل پلاستیکی حلقه مویی بود که شباهت به موی کودک داشت. از راهنمای مسیحی کلیسا پرسیدم که این چیست؟ گفت خانواده های که صاحب فرزند نمی شوند می ایند در کلیسا نذر و نیاز می کنند و متوسل می شوند به حضرت مسیح و حضرت مریم، وقتی که آنها صاحب پسری شدند شش سال موی آن کودک نوزاد را که معمولا پسر متولد می شود کوتاه نمی کنند. بعد از شش سال موها را کوتاه کرده چند روزی در این جا میگذارند. اما موی که من دیدم درازی اش آن قدر نبود که عمر شش ساله داشته باشد. بیش از این بماند چون فرصتی نیست همین قدر که عرض ادبی خدمت شما شده باشد نوشتم. راستی عکس محراب کلیسا را هم گرفته ام که در فرصت بعدی ... ایام به کام.

نیاز فرهنگی کودکان ما چیست؟

baghebala — Thu, 05 Jan 2012 13:44:26 GMT

پاییز سال روان، سفری به داخل کشور داشتم، بخشی از فعالیتم را اختصاص داده بودم به گفت‏و‏گو با فرهنگیان، هنرمندان و ... از جمله گفت‏و‏گویی داشتم با دکتر علی‏جعفر رحیمی، مسئول کتابخانه خاتم‏النبیین (ص) ما از هرجایی صحبت کردیم حتی راجع به نیازهای فرهنگی کودکان، امروز وقتی گپ‏های دکتر رحیمی را مرور می‏کردم، با خود گفتم که بد نیست با شما مهمانان این کلکین هم در میان بگذارم. شاید شما هم انتقاد و پیشنهادی برای مدیران رسانه‏های داخلی ما داشته باشید. لطفا در ادامه بخوانید

شهر رویاها

baghebala — Sat, 17 Dec 2011 10:53:00 GMT

همه مي دانيم که دنیای کودکان سرشار از رویاهای رنگارنگ است، سرشار از شادی و طراوت است. آيندۀ افغانستان عزیز، بستگی به طراوت و شادابی كودكان و نوجوانان امروز ما دارد. در اين ميان رشد ادبيات كودك، رشد ذهنی کودکان و نوجوانان ما را تقویت می‏کند. آنها با یادگیری مفاهيمي چون آزاديخواهي، صلح، آشنایی با شخصیت‏های مذهبي و ملي، مهربانی، وطن دوستی از کودکی در شكل گیری شخصیت علمی‏ شان در بزرگسالی توجه خواهند داشت.

عاشورای کابل

baghebala — Wed, 07 Dec 2011 11:29:00 GMT

هزار و سیصد و هفتاد دومین عاشورا، با خون عزاداران عاشورای شصت و یک هجری، در افغانستان جاودانه شد. مگر غیر از این است که شهادت دعوتی است بر همه عصرها و نسل‏ها. سپاس خدا را که ما عاشورایی هستیم و یزیدیهای زمان از ما و اجتماع مذهبی ما می‏ترسند. از عزاداری‏های مذهبی ما می‏ترسند. بگذار دشمنان مکتب ما هرچه می خواهند بگویند، بگذار مثل بی بی سی ما را به عزاداری سیاسی متهم کند. دشمن، دشمن است اگر غیر از این بگویند و بنویسند باید تعجب کرد. ما مقاومت و شهادت را از مکتب حسین آموختیم. هنوز یاد ما مانده است که دیروز در اطلاعیه های شهدای جهاد اسلامی خود می‏نوشتیم، راه تان پر رهرو باد. ما ایمان داریم تا جهان است، تقابل جبهه حسینی و جبهه یزیدی وجود دارد. علی اصغر است و حرمله هم است. طفلان مسلم است و حارث هم است. ما شیعه هستیم، بله عزاداری ما عزاداری سیاسی است. چون می‏خواهیم کودکان ما با سیاست روز بزرگ شوند. دوست و دشمن را از کودکی تشخیص بدهند، از کودکی شهادت را بشناسند و به آن عشق بورزند. تا دیگر عبدالرحمان ها و شاه شجاع ها نتوانند بر سرنوشت شان سایه بیندازد. شهادت مظلومانه عزاداران حسینی شهرهای کابل و مزار را که در بین آن‏ها عده‏ای از کودکان عاشورایی هم بودند به شما ملت سرافراز و خدا جوی تسلیت می گویم‏.

بوی نان و سیب

baghebala — Sun, 27 Nov 2011 09:49:16 GMT

ناگهان وزید

بوی خوش عجیب

بوی خوش‏تر

از بوی نان و سیب

کوچه شد پر از

شور یاحسین

تکیه شد پر از

نور یا حسین

فرا رسیدن ماه محرم، ماه خون و قیام بر شما عزاداران حسینی تسلیت باد. اولا باید شکر حق را به جا آورد که هنوز زنده ایم و توفیق عزاداری امام بیداری را دیگر بار پیدا کردیم. دوما وظیفه داریم برای کودکان خود و یا خانواده خود بیشتر از هرزمان با زبان کودکانه و با مهر از امام کربلا و یاران و اصحاب کربلا بگوییم. بیشتر از همه از کودکانی که در کربلا حضور داشتند. راستی کودکان حاضر در کربلا چند نفر بودند؟

بدون توضیح

baghebala — Wed, 23 Nov 2011 10:53:43 GMT