به ياد كودكان فلسطين

                   

خبرتلخ ، تلخ است . آنهم اگر فجيعانه باشد و در آن از پرپر شدن غنچه هاي زندگي ( كودكان ) خبر دهد . قصه اي كودكان امروز فلسطين ؛ قصه ديروز كودكان كشور ماهم است . قصه اي كودكان عراقي هم است و حتي مي تواند قصه اي تلخي براي تمام كودكان جهان باشد . يادم مي آيد در سال 1371 و قتي قدرت پرستان در كابل براي حفظ چوكي شان ، به جان مردم بي پناه كابل افتاده بودند . در يكي از همان روز ها بسيار تلخ كه آتش از همه سوي مي باريد و راكت ها سرگردان در آسمان كابل باچشم ديده مي شد. بمبي هم از طياره اي دولت وقت در خانه اي در سرك شورا فرود آمد. بريك خانواده اي 6 نفري . خودم آن جا بودم . پدر و مادر خانواده در همان اول انفجار بدرود حيات گفته بودند و هردو را بر يك چارپايي بستيم تا براي دفن در گورستان سر كاريز برسانيم ؛ چون كسي نبود مارا همراهي كند . اين خانه خانه اي همسايه ء ما بود و دختري جواني داشت . او قصه اي يتيمي اش را فرا موش كرده بود و شب تا صبح بر دور خانه ويرانش مي گشت و چيغ مي زد ؛ جاويد ، جاويد، جاوي ي ي ي ي ي ي يد . جاويد برادر يك ساله او بود كه فردا از زير آوارها پيدا شد . دنيا مي داند كه چقدر كودكان معصوم ديگر در افغانستان و عراق كه حق زندگي كردن داشتن بر اثر بمبهاي مدرن وهدايت شونده اي آمريكاييها از بين رفتند . بگزريم . امروز مي بينيم كه تمام ماهواره ها ، تلويزيون ها، رسانه ها و روزنامه ها تصاويري تلخي از كودكان فلسطيني به جهان مخابره مي كنند؛ كه خود نمودار جنايت وحشييانه اي سربازان اسراييلي اند . اما هيچ كشوري علنا آنرا محكوم نكردند و نمي كنند حتي ساز مان ملل .كجايند حقوق بشري كه اين وقايع را نمي بينند . كجايند كشورهاي كه دم از صلح و آزادي مي زنند . راستي آرم صلح جهاني از چه چيزي شكل يافته است ؟ يا اينكه فلسطين و مردم بي نوايش جزء اين كره اي خاكي به شمار نمي آيد كه اين چنين ذليلانه خاموش مانده ايد . اين وبلاگ ضمن محكوم كردن جنايات ضد بشري و نسل كشي آشكار اسراييل در فلسطين اشغالي ، با ابراز همدردي با خانواده هاي بي پناه فلسطين بر كودكان شهيد آن سرزمين زيتون و زخم . درود مي فرستد .
اميدوار است كه ديگر در هيچ جاي دنيا جنگي اتفاق نيفتد و كودكي پرپر نشود و تمام ماشين هاي جنگي قدرت طلبان جهاني هم ازكار بيفتند .

بابای بد قول

کجایی غنچه ای سرخم

کجایی غنچه ای شادم

بیا دروازه  را  وا  کن

پرستو جان آزادم

 

پرستو جان من ! باباست

ببین در میزند تق تق

برایت میوه  آوردم

دوتا بادام دوتا اشتق

 

چرا قهری نمی آیی

هوا صاف است و مهتابی

گلم ، از کار بر گشتم

نمی آیی مگر خوابی

 

منم بابای بد قولت

که پیشت میکنم زاری

ببخش این دفعه هم بابا

کمی دیر آمدم ، آری 

 

بخند آرام چون عکست

بمان آرام تر پایت     

به روی شانه های من

برو تا شهر رویایت